خواهم تو شوی، محبوب دلم
چون نرگس مست، ديوانه ی من
رويت رخ من، سويت ره من
هستی چو بهشت، كاشانه ی من
پروانه ی من، پروانه ی من
بی تو چه كنم، مستانه ی من
آوای تو شد، هم نغمه ی من
ای لاله ی من، بردی دل من
پروانه ی من، پروانه ی من
بی تو چه كنم، مستانه ی من
آوای تو شد، هم نغمه من
ای لاله من، بردی دل من

ضيافتهای عاشق را خوشا بخشش خوشا ايثار
خوشا پيدا شدن در عشق برای گم شدن دريا
چه دريايی ميان ما خوشا ديدار ما در خواب
چه اميدی به اين ساحل خوشا فرياد زير آب
خوشا عشق و خوشا خون جگر خوردن
خوشا مردن خوشا از عاشقی مردن
اگر خوابم اگر بيدار اگر مستم اگر هوشيار
مرا يارای بودن نيست تو ياری کن مرا ای يار
تو ای خاتون خواب من من تن خسته را درياب
مرا هم خانه کن تا صبح نوازش کن مرا تا خواب
هميشه خواب تو ديدن دليل بودن من بود
چراغ راه بيداری اگر بود از تو روشن بود
ضيافتهای عاشق را خوشا بخشش خوشا ايثار
خوشا پيدا شدن در عشق برای گم شدن دريا
نه از دور و نه از نزديک تو از خواب آمدی ای عشق
خوشا خودسوزی عاشق مرا آتش زدی ای عشق
خوشا عشق و خوشا خون جگر خوردن
خوشا مردن خوشا از عاشقی مردن

شب آغاز هجرت تو ، شب در خود شکستنم بود
شب بی رحم رفتن تو ، شب از پا نشستنم بود
شب بی تو شب بی من ، شب دل مرده های تنها بود
شب رفتن شب مردن ،‌شب دل کندن من از ما بود
واسه جشن دلتنگی ما ، گل گريه سبد سبد بود
با طلوع عشق من و تو ، هم زمين هم ستاره بد بود
از هجرت تو شکنجه ديدم ، کوچ تو اوج رياضتم بود
چه مومنانه از خود گذشتم ،‌کوچ من از من نهايتم بود
به دادم برس به دادم برس تو ای ناجی تبار من
به دادم برس به دادم برس تو ای قلب سوگوار من
سهم من جز شکستن من ، توهجوم شب زمين نيست
با پر و بال خاکی من ،‌شوق پرواز آخری نيست
بی تو بايد دوباره برگشت به شب بی پناهی
سنگر وحشت من از من ، مرحم زخم پير من کو ؟
واسه پيدا شدن تو آينه جاده سبز گم شدن کو؟
بی تو بايد دوباره گم شد تو غبار تباهی
با من نياز خاک زمين بود ، تو پل به فتح ستاره بستی
اگر شکستم از تو شکستم اگر شکستی از خود شکستی
به دادم برس به دادم برس تو ای ناجی تبار من
به دادم برس به دادم برس تو ای قلب سوگوار من
شب بی تو شب بی من ، شب دل مرده های تنها بود
شب رفتن شب مردن ،‌شب دل کندن من از ما بود

ای به داد من رسيده
تو روزای خود شکستن
ای چرغ مهربونی
تو شبای وحشت من
ای تبلور حقيقت
توی لحظه های ترديد
تو شبو از من گرفتی
تو منو دادی به خورشيد
اگه باشی يا نباشی
برای من تکيه گاهی
ميون اين همه دشمن
تو رفيقی جون پناهی
ياور هميشه مومن
تو برو سفر سلامت
غم من نخور که دوريت
برای من شده عادت
ناجی عاطفه من
شعرم از تو جون گرفته
رگ خشک بودن من
از تن تو خون گرفته
اگه مديون تو باشم
اگه از تو باشه جونم
قدراون لحظه نداده
که منو دادی نشونم
وقتی شب شب سفر بود
توی کوچه های وحشت
وقتی همسايه کسی بود
واسه بردنم به ظلمت
وقتی همسايه شب
طپش هراس من بود
وقتی زخم خنجر دوست
بهترين لباس من بود
تو با دست مهربونی
به تنم مرحم کشيدی
برام از روشنی گفتی
پرده شب و دريدی
ای طلوع اولين دوست
ای رفيق آخر من
به سلامت سفرت خوش
ای يگانه ياور من
مقصدت هر جای که باشه
هر جای دنيا که باشه
اونور مرز شقايق
پشت لحظه ها که باشی
خاطرت باشه که قلبت
سپر بلای من بود
تنها دست تو رفيقه
دست بی ریای من بود
یاور همیشه مومن
تو برو سفر سلامت
غم من نخور که دوریت
برای من شده عادت....

اگه هم صدام بودي
اگه هم صدام بودی
هیشکی حریفم نمیشد
کوه اگه رو شونه هام بود
کمرم خم نمیشد
تو آگه خواسته بودی آخ تو اگه خواسته بودی
تو اگه مونده بودی موندنی ترین بودم
عمر صدام کم نمیشد
اگه هم صدام بودی
هیشکی حریفم نمیشد
کوه اگه رو شونه هام بود
کمرم خم نمیشد
اگه زخمی میشدم به دست تو مرحم بودم
زخم قیمتی من محتاج مرحم نمیشد
اگه بارون عزیز با تو بودن میگرفت
گل سرخ قصمون تشنه شبنم نمیشد
تو آگه خواسته بودی آخ تو اگه خواسته بودی
تو اگه مونده بودی موندنی ترین بودم
عمر صدام کم نمیشد

چنان دل کندم از دنيا
که شکلم شکل تنهايی است
ببين مرگ مرا در خويش
که مرگ من تماشايی است
مرا در اوج ميخواهی
تماشا کن تماشا کن
دروغين بودم از ديروز
مرا امروز حاشا کن
در اين دنيا که حتی ابر
نميگريد به حال ما
همه از من گريزانند
تو هم بگذر از اين تنها
فقط اسمی به جا مانده
از آنچه بودم و هستم
دلم چون دفترم خالی
تنم خشکيده در دستم
گره افتاده در کارم
به خود کرده گرفتارم
به جز در خود فرو رفتن
چه راهی پيشرو دارم
رفيقان يک به يک رفتند
مرا با خود رها کردند
همه خود درد من بودند
گمان کردند که هم دردند
شگفتا از عزيزانی
که هم آواز من بودند
به سوی اوج ويرانی
پل پرواز من بودند
گره افتاده در کارم
به خود کرده گرفتارم
به جز در خود فرو رفتن
چه راهی پيشرو دارم
رفيقان يک به يک رفتند
مرا با خود رها کردند
همه خود درد من بودند
گمان کردند که هم دردند

روزای روشن خداحافظ
سرزمین من خداحافظ
روزای خوبت بگو کجا رفت
تو قصه ها رفت یا از اینجا رفت
انگار که اینجا هیچکی زنده نیست
گریه فراوون وقت خنده نیست
گونه ها خیسه دلا پاییزه
بارون قحطی از ابر میریزه

امشب دلم می خواد تا فردا می بنوشم من
زیباترین جامه هایم را بپوشم من
با شوق بی حد باغچه هامونو صفا دادم
امشب تا می شد گل توی گلدون کجا دادم
بعد از جداییها آن بی وفاییها
فردا تو میایی

بعد از گسستن ها آن دل شکستن ها
فردا تو می آیی
از خونه ی ما ناامیدیها سفر کرده
گویا دعاهای من خسته اثر کرده

من لحضه هارا می شمارم تا رسد فردا
آن لحظه ی خوب در آغوشت کشیدنها
بعد از جداییها آن بی وفاییها
فردا تو میایی

به امید روزهای سبز

من فکرچشمای توام تو بی خیاله قلبه من

با من بمون تنها نرو قید همه چیرو نزن

دیگه فکر نمی کنم که یه روزی برمیگردی

به چه قیمتی منو به خودت وابسته کردی

انقدرغمم زیاده که دارم میسوزم اینجا

ولی تو خیالتم نیست که دارم میمیمیرم اینجا

قلب من آروم نمیشه از روزی که رفتی بی من

دیگه برگشتی نداره میدونم دلگیری از من

ای بخت یبار منو از انتظار تو زندگی دارار

 فقط فقط یبار واسه ی منتظر خبر خوش بیار

اومدم به خونه ی دل سروسامونی بدم

به یه قلب بی تفاوت دوباره جونی بدم

اومدم باز اومدم مهر سکتو و بشکنم

باز فریاد بزنم بگم عاشقت منم

کمکم کن ای خدا که کنم به باورم

کمکم کن که نگم نگم خدایا چه کنم باز به سرم

ای بخت یبار منو از انتظار

تو زندگی دارار فقط فقط یبار

واسه ی منتظر خبر خوش بیار

ما هرچه دویدیم به مقصد نرسیدیم

از عشق به جز مزه ی تلخش نچشیدیم

این دست منو دامنت ای عشق کجایی

یه عمر که از عشق فقط قصه شنیدیم

توی تنهایی یک دشت بزرگ
که مثه غربت شب بی انتهاست
یه درخت تن سیاه سربلند
آخرین درخت سبزه  سر پاست

رو تنش زخمه ولی زخم تبر
نه یه قلب تیر خورده نه یه اسم
شاخه هاش پراز پر پرنده هاست
کندوی پاک دخیل و طلسم

چه پرنده ها که تو جاده کوچ
مهمون سفره ی سبز اون شدن
چه مسافرا که زیر چتر اون
به تن خستگی شون تبر زدن

تا یه روز تو اومدی بی خستگی
با یه خورجین قدیمی قشنگ
با تو نه سبزه نه آینه بود نه آب
یه تبر بود با تو با اهرم سرد

اون درخت سربلند پر غرور
که سرش داره به خورشید می رسه منم منم
اون درخت تن سپرده به تبر
که واسه پرنده ها دلواپسه منم منم

من صدای سبز خاک سربی ام
صدایی که خنجرش رو به خداست
صدایی که توی بهت شب دشت
نعره ای نیست ولی اوج یک صداست

رقص دست نرمت ای تبر به دست
با هجوم تبر گشنه و سخت
آخرین تصویر تلخ بودنت
توی ذهن سبز آخرین درخت

حالا تو شمارش ثانیه ها
کوبه های بی امون تبره
تبری که دشمن همیشه ی
اون درخت محکم و تناوره

من به فکر خستگیهای پر پرنده هام
تو بزن تبر بزن
من به فکر غربت مسافرام
آخرین ضربه رو محکمتر بزن

من به فکر خستگیهای پر پرنده هام
تو بزن تبر بزن
من به فکر غربت مسافرام
آخرین ضربه رو محکمتر بزن

كی دل سنگ سنگت
از دل من خبر داشت
اشكای گرم گرمم
كی تو دلت اثرداشت
وقتی هنوز به يادت
گريه مياد سراغم
عشق تو هستم انگار
پيش تو داده باقی
قلب منی
چه جوری يه روز ازت جداشم
عشق منی
نميشه دوست نداشته باشم
قلب منی
چه جوری يه روز ازت جداشم
قلب منی
نميشه دوست نداشته باشم

فكر می كنم تو مهربون
هنوز دلت پيشه منه
ببين يه عاشق چه جوری
هی خودش و گول ميزنه
فكر می كنم من بميرم
عمر تو هم تموم بشه
ببين يه عاشق چه جوری
اسير قلب پاكشه
قلب منی
چه جوری يه روز ازت جداشم
عشق منی
نميشه دوست نداشته باشم
قلب منی
چه جوری يه روز ازت جداشم
عشق منی
نميشه دوست نداشته باشم

به من می گفتی كه منو دوست داری
می ترسيدم من نباشم دق كنی
اما تو كه عاشق من نبودی
فقط می خواستی منو عاشق كنی

آخ که هنوز بی تو پریشونه دل

آخ که هنوز ساده ی ساده هستم

هنوز همون اسیره بی پناهی

که زندگیشو به تو داده هستم

قلب منی
چه جوری يه روز ازت جداشم
عشق منی
نميشه دوست نداشته باشم...
  

به لبخند آئینه ای تشنه ام به آغوش بی کینه ای تشنه ام سلامی صمیمانه آیا کجاست ؟

سرآغاز الفت خدایا کجاست ؟خدایا سرای محبت کجاست ؟من آواره ام شهر الفت کجاست؟

کسانی که ازعشق دم می زنند چرا بین مارابه هم می زنند؟خدایا نسیم نوازش کجاست؟

کویرم سرآغازبارش کجاست؟بیا تا به لبخندعادت کنیم به این راز پیوند عادت کنیم.

 کسانی که از عشق دم می زنند چرا بین مارا به هم می زنند.

 بیا ساده مثل چکاوک شویم بیا بازگردیم وکودک شویم خدایا سرای محبت کجاست ؟

من آواره ام شهر الفت کجاست کسانی که از عشق دم می زنند چرا بین مارا به هم می زنند.

کاش انگشتر من هم نگین داشت:

شیرین من تلخی نکن با عاشق
تموم می شن گم می شن این دقایق
دنیای ما، مال من و تو این نیست
رو کوه دیگه، فرهاد کوهکنی نیست

یه روزی میاد که نمی دونیم چی هستیم
یار کی بودیم و عشق کی بودیم و چی هستیم

شیرین شیرینم واسه تو شدم یه فرهاد
شیرین شیرینم نده زندگیمو بر باد، نده زندگیمو بر باد، نده زندگیمو بر باد
من نمی گم فرهاد کوهکَنم من
تیشه به کوهها که نمی زنم من
فرهاد عاشقم قلم تیشَمه
از تو نوشتن همه اندیشَمه

یه روزی میاد که نمی دونیم چی هستیم
یار کی بودیم و عشق کی بودیم و چی هستیم

شیرین شیرینم واسه تو شدم یه فرهاد
شیرین شیرینم نده زندگیمو بر باد، ندی زندگیمو بر باد، ندی زندگیمو بر باد

من نمی گم فرهاد کوهکَنم من
تیشه به کوهها که نمی زنم من
عاشقه تو بی تو به کوه نمی ره
وقتی نباشی تو خودش می میره
یه روزی میاد که نمی دونیم چی هستیم
یار کی بودیم و عشق کی بودیم و چی هستیم
شیرین شیرینم واسه تو شدم یه فرهاد
شیرین شیرینم نده زندگیمو بر باد، نده زندگیمو بر باد، نده زندگیمو بر باد

رنگین کمان سهم کسانی است که زیر باران راه برن ولی من همیشه از رعدو برق ترسیدم این به خاطره اینکه شاید همیشه تنها بودم شاید دلیلی نداشتم که بخوام زیره بارون راه برم همیشه سرم پایین بود ولی وقتی بالا آوردم نه رنگین کمانی دیدم نه کسی... از تو چشام همیشه خوند که تو دلم ترس دارم.من نفهمیدم کیه؟چیه؟رنگین کمانی که آمدو رفت؟؟رنگین کمان کی هستی؟؟؟

می دونستی که خاک فرش منه

رفتی نموندی

چرا بخت سفیدو به سیاهی نشوندی؟

می دونستی فقط تورو دارم

رفتی نموندی

چرا مرغ امیدو از این خونه پروندی؟

درویشم و دنیا واسم یه مشت خاکه

همه دارو ندارم فقط یک دل پاکه

درویش رو هر گلی بخوابه شب رو سر میاره

قطره با یه دریا براش فرقی نداره

می دونستی که خاک فرش منه

رفتی نموندی

چرا بخت سفیدو به سیاهی نشوندی؟

می دونستی فقط تورو دارم رفتی نموندی

چرا مرغ امیدو از این خونه پروندی؟

چرا مرغ امیدو از این خونه پروندی؟

چرا مرغ امیدو از این خونه پروندی؟

نمی دونم گریه کنم یا بخندم چیکار کنم.

تورو خدا واسم نظر بذار تورو خدا اگه باهات حرف زدم اگه گریه نکردم و خودمو نیگر داشتم جاش نبود وگرنه گریه میکردم بهش بگو با توام گوش کن بهش بگو دوسش دارم فکر میکنم به ته رسیدم کاش زودتر بهم میگفت کاش حتی واسه یه بار می تونستم صداشو بشنوم خودش میگفت نه آره خودش میگفت نمی دونم کجا برم وقتی باهات حرف زدم نفهمیدم کی وقت گذشت کاش اونم بود کی همون که امروز وایسادم ولی ندیدمش نمی دونم چرا خیلی دوسش دارم ولی من همینجوری می مونم شاید یه روزی بیاد حالمو بپرسه بهش بگو هر چند یه وقت بهم سر بزنه واسم نظر بذاره می خوام فقط یادش کنم با یادش زنده باشم بهش بگو گناه من چی بود اصلا اون از من خوشش نیومد بود اگه کسی دیگه بود چرا اولش نگفت چرا الان من خودمو نمی بخشم اگه بهم سر نمیزنه تو که دوستشی سر بزن می خوام حالشو از تو بپرسم  نمی دونم دیگه چی بگم با کسی دوست بود چرا برگشته چرا رفته بود حالا اومد چرا همه چیزو خراب کرد.احساس میکنم هرجا بره دوسش دارم حتی اگه روزی تنها شد منتظرشم.

نکنه منو دارین امتحان میکنین من پا پس نمیکشم همیشه به یادشم .نفیسه یکم نصیحتم کن آدم بشم من چرا اینجوری ام چرا باید همش من امتحان پس بدم چرا به من اون اولش نگفت.هیچ وقت خواهرم نشد که منو نصیحت کنه بهم یاد بده همیشه دوست دارم به عنوان خواهر بهم سر بزنی نصیحتم کنی آخه من آدم بشو نیستم.می خوام دیگه تنها باشم من نمی تونم با کسی دیگه باشم اصلا فکرشم نمی کردم اینجوری بشه.

به پریایی که مثله پریای توی قصه ها بود سلامه منو برسون و بهش بگو دوسش دارم واسه همیشه

از اینکه وقتتم گرفتم معذرت می خوام

میرم سره کلاس ولی هواسم جای دیگس کلاسامو می پیچونم شاید واسه یه بارم که شده دیدمش.

کاش هیچ وقت نمیومدم تا که بگی دیر شد.نفس کشیدن واسم سخت شده خسته ام از دلواپسی گشت منو غمه بی هم نفسی

از سیاست خیلی بدم میاد فقط به عنوان کسی که دنبال مرگ باشه اختشاش میکنم تا مرگ و هدفی که دارم بهش برسم واسه عشق اختشاش میکنم شاید روزی در خیابان یا هم سلولی باشم و شاید او هم با مشتی گره کرده و رنجور از این فاصله ها و خسته از دست منو امسال من باشد.این بهترین راه واسه تا ابد موندنه می خوام همون نمادی باشم واسه بقیه حداقل کسی باشه منو مثال بزنه یه تندیس باشم یه لوح تقدیر که گوشه ی تاقچه اونقدر خاک نشسته روش که چینو چروکش معلوم نیست  

عاشق شدن یه جرمی داره و اون بهش نرسیدنه تنها بمونی وقتی به تنهاییم گفتم ناراحت شد و از تنهایی خودم خجالت کشیدم که تنهاییم مرا تنها گذاشت و تنهای تنهای تنها شدم...

باز آمدم نبودی

  سلام!
حال همه‌ی ما خوب است
ملالی نیست جز گم شدنِ گاه به گاهِ خیالی دور،
که مردم به آن شادمانیِ بی‌سبب می‌گویند
با این همه عمری اگر باقی بود
طوری از کنارِ زندگی می‌گذرم
که نه زانویِ آهویِ بی‌جفت بلرزد و
نه این دلِ ناماندگارِ بی‌درمان!

تا یادم نرفته است بنویسم
حوالیِ خوابهای ما سالِ پربارانی بود
می‌دانم همیشه حیاط آنجا پر از هوای تازه‌ی باز نیامدن است
اما تو لااقل، حتی هر وهله، گاهی، هر از گاهی
ببین انعکاس تبسم رویا
شبیه شمایل شقایق نیست!
راستی خبرت بدهم
خواب دیده‌ام خانه‌ای خریده‌ام
بی‌پرده، بی‌پنجره، بی‌در، بی‌دیوار … هی بخند!
بی‌پرده بگویمت
چیزی نمانده است، من چهل ساله خواهم شد
فردا را به فال نیک خواهم گرفت
دارد همین لحظه
یک فوج کبوتر سپید
از فرازِ کوچه‌ی ما می‌گذرد
باد بوی نامهای کسان من می‌دهد
یادت می‌آید رفته بودی
خبر از آرامش آسمان بیاوری!؟

نه ری‌را جان
نامه‌ام باید کوتاه باشد
ساده باشد
بی حرفی از ابهام و آینه
از نو برایت می‌نویسم
حال همه‌ی ما خوب است
اما تو باور نکن!

بیا برویم رو به روی بادِ شمال
آن سوی پرچین گریه‌ها
سرپناهی خیس از مژه‌های ماه را بلدم
که بی‌راهه‌ی دریا نیست.

دیگر از این همه سلامِ ضبط شده بر آدابِ لاجرم خسته‌ام


بیا برویم!

آن سوی هر چه حرف و حدیثِ امروزست
همیشه سکوتی برای آرامش و فراموشی ما باقی‌ست
می‌توانیم بدون تکلم خاطره‌ای حتی کامل شویم
می‌توانیم دمی در برابر جهان
به یک واژه ساده قناعت کنیم
من حدس می‌زنم از آوازِ آن همه سال و ماه
هنوز بیت ساده‌ ای از غربتِ گریه را بیاد آورم.
من خودم هستم
بی خود این آینه را رو به روی خاطره مگیر
هیچ اتفاق خاصی رخ نداده است
تنها شبی هفت ساله خوابیدم و بامدادان هزارساله برخاستم.

دارم هی پا به پای نرفتن صبوری می‌کنم
صبوری می‌کنم تا تمام کلمات عاقل شوند
صبوری می‌کنم تا ترنم نام تو در ترانه کاملتر شود
صبوری می‌کنم تا طلوع تبسم، تا سهم سایه،‌ تا سراغِ همسایه …
صبوری می‌کنم تا مَدار، مُدارا، مرگ …
تا مرگ، خسته از دق‌البابِ نوبتم
آهسته زیر لب … چیزی، حرفی، سخنی بگوید
مثلا وقت بسیار است و دوباره باز خواهم گشت!

هِه! مرا نمی‌شناسد مرگ
یا کودک است هنوز و یا شاعران ساکتند!
حالا برو ای مرگ، برادر، ای بیم ساده‌ی آشنا

تا تو دوباره بازآیی
من هم دوباره عاشق خواهم شد!
  

بذار زیاد چرت و پرت نگم برم حرف دلمو بزنم دارم میمیرم از بی کسی (کشت منو غم بی هم نفسی)   آه ه ه ه ه ه ه ه دلم شکست دیشب دیشب دلم گرفته بود رفتم کناره پنجره کدوم پنجره جایی که بودم پنجره نداشت خواستم داد بزنم یه جوری خودم خالی کنم نمی دونستم چیکار کنم یه اس ام اس نوشتم اومدم به یکی بفرستم دیدم کسیو ندارم نشستم اونقدر گریه کردم خسته بودم نای راه رفتن نداشتم شام بچه ها به امید من که چیزی درست کنم درست نکردم داشتن میرفتن بیرون  واسه شام که من همیشه پایه ام بودم گفتم حالو حوصله ندارم نمی یام شما برید واسه منم هرچی خوردید بگیرید.

دیگه طاقت نداشتم می خواستم بالای یه بلندی وایسم داد بزنم تا از پا بیفتم صدای آهنگی که گوش میدادم بلند کرده بودم تا کسی صدامو نشنوه اسایی که پام شیکسته بود رو برداشتم داشتم واسه خودم گیتار میزدم گیتاره بدونه سیم داغون بودم الانم همون طور درب داغونم طوری که می خوام برم از اینجا از همه جا برم جایی که اسمش جا نباشه مکان نباشه شاید بمیرم خسته شدم از بی کسی اس ام اسی که نوشتم دونباله یه شماره بودم پیدا نکردم به کی بفرستم آخه کدوم آدم میاد به حرفای من گوش کنه احساس میکنم که ۱۵ سال سن دارم بچه ها اومدن خونه گفتن چته چی شده منم مثله یه سگ جوابشونو دادم صدام در نمی یومد دیگه نمدونم چیکار کنم  اعصابم خورده درگیره خودمم نمی دونم دیگه چی دارم می نویسم .

شب تا الان نمی دونم چطوری گذشت خواستم داد بزنم نمی تونستم اونقدر فشار آوردم که صدای فریادم به گریه تبدیل شد بغض داشت خفم میکرد نمی دونم چرا ولی احساس کردم با این همه کسایی که دورو ورم هستن خیلی تنهام خواستم راز دلمو به کسی بگم فکر می کنم چون کسیو پیدا نکردم که رازمو بهش بگم باهاش دردو دل کنم گریم گرفت تازه فهمیدم عاشقم فشارم خیلی بالاست جوری که پای راستم احساس می کنم خسته شده  روی پام نمی تونم وایسم مثله یه پلنگی که دندون نداره و فقط چنگ میندازه خدا منو چرا آوردی به این دنیا برم شکر کنم.چیو؟ چیمو شکر کنم.....

خدا من غلط کردم خدا چرا به داده من نمیرسی چیه مگه من چی گفتم ولم کن دیگه نفسم بالا نمی یاد دیگه چه خاکی تو سرم بریزم نکنه من یه نمادم واسه بقیه می خوام بهت بگم دوست ندارم ولی چشام پره اشک میشه تو کی هستی من نمی تونم بشناسمت من هنوز تو خودم موندم خودمو هنوز پیدا نکردم دنباله یکی میگشتم منو به خودم بشناسونه ولی نمی تونم قدرت ندارم خسته شدم میفهمی به کی بگم شمارتم که بهم نمیدی نترس پخشش نمی کنم نده نمی خوام میرم گورمو گم میکنم خستم کردی تا الان هرکی بود دلش واسم سوخته بود.حوصله هیچ کسو ندارم می ترسم تو کارت دخالت کنم می دونی یعنی چی می خوام گناه کنم می خوام دیگه بزنم به سیم آخر خودکشی کنم اینجا موندن بی فایدس من جام اینجا نیست می خوام بیام جهنم تو که به منو امسال من نیازی نداری تازه بیام بهشتت یه موشت آدمه ریشو آدم فروش ببینم اونجام پارتی بازیه بیام با کسایی چشم تو چشم بشم که دوسشون ندارم تو که واست چیزی نیست بیا یه کاری بکنیم بیا این حسو ازم بگیر بیا بیا اونی که باید بیاد نیومد منم خیلی لفتش دادم بیا تو جونه هرکی که می پرستی جونه خودت بیا نمی خوام چرا هی باید مثله ابره بهار گریه کنم.خدا واسم نظر بذار منتظرتم...

درد های من جامه نیستند
تا زتن در آورم
چامه و چکامه نیستند
تا به رشته سخن در آورم
نعره نیستند
تا زنای جان بر آورم
درد های من نگفتنی است
درد های من نهفتنی است
درد های من
گر چه مثل درد های مردم زمانه نیست
درد مردم زمانه هست
مردمی که چین پوستینشان
مردمی که رنگ روی آستینشان
مردمی که نام هایشان
جلد کهنه ی شنا سنا مه ها یشان
درد می کند
من ولی تمام استخوان بودنم
لحظه های سرو دنم
درد می کند
انحنای روح من
شانه های خسته ی غرور من
تکیه گاه بی پناهی دلم شکسته است
کتف گریه های بی بهانه ام
با زوان حس شاعرانه ام
زخم خورده است
درد های پوستی کجا؟
درد دوستی کجا؟
این سماجت عجیب
پا فشاری شگفت درد هاست
درد های آشنا
درد های بومی غریب
درد های خانگی
درد های کهنه ی لجوج
اولین قلم
حرف حرف درد را
در دلم نوشته است
دست سر نوشت
خون درد را با گلم سرشته است
پس چگونه سر نوشت نا گزیر خود را رها کنم؟
درد
رنگ و بوی غنچه دل است
پس چگونه من
رنگ و بوی غنچه را زبرگ های تو به توی آن جدا کنم؟
درد حرف نیست
درد نام دیگر من است
من چگونه خویش را صدا کنم؟

 ومهرباني دست زيبايي را خواهد گرفت...
روزي كه كمترين سرود..
بوسه است...
وهر انسان ..
براي هر انسان..
برادريست...
روزي كه ديگر درهاي خانه شان را نمي بندند..
قفل..
افسانه ايست..
وقلب..
براي زندگي بس است...
روزي كه معناي هر سخن دوست داشتن است...
تا تو به خاطر آخرين حرف دنبال سخن نگردي...
روزي كه آهنگ هر حرف، زندگيست...
تا من به خاطر آخرين شعر رنج جست وجوي قافيه نبرم...
روزي كه هر لب ترانه ايست..
تا كمترين سرود، بوسه باشد...
روزي كه تو بيايي ، براي هميشه بيايي..
ومهرباني با زيبايي يكسان شود...
روزي كه ما دوباره براي كبوترهايمان دانه بريزيم...
و من آن روز را انتظار مي كشم ..
حتي روزي..
كه ديگر..
نباشم

دیشب دلم گرفته بود رفتم کناره آسمون فریاد زدم یا تو بیا یا منو پیشت برسون

سلام؟

سلام به کسایی که سفیدیه چشای منو دیدن.

تصمیم گرفتم!می خوام یه کاری بکنم یه حرکت یه عکس العملی که حتی وقتی توی دروازه وایسادم انجام ندادم خیلی سخته رفلکس خوبی می خواد.همیشه وقتی توپ از دور به من نزدیک میشه خیلی جرات دارم که چشامو باز میذارم و میگیرمش جوری که دو ضرب نشه با یه استیل خواص میکشم به آغوشم اما یکی به من گفت اینجا جای استیل و رفلکس نیست فقط باید بگیریش بهش برسی هرجور که می تونی فقط گل نشه.

سره توپ گرفتن تک به تک یکباردوتا از انگشتام ازمفصل شیکست من توپو گرفتم ولی فوروارد حریف خواصت زهرشو ریخته باشه زد تو انگشتام ولی من با همون دست بازم ادامه دادم نقطه ضعفم گوش راسته اونم اگه زاویه خیلی باز باشه و حتما باید توپ باشه که بتونم عکس العمل نشون بدم ولی سمت چپم نه بدون اینکه توپ باشه می تونم شیرجه بزنم حتی از سه کنج دروازه با یه دست هم می تونم توپو بکشم بیرون احساس میکنم خیلی ارتفاع گرفتم حتی احساسی که یه پرنده میتونه داشته باشه ولی دیگه نمی خوام نقطه ضعفی داشته باشم می خوام هر دو سمتم که توپ میاد مثله یه پرنده باشم اصلا اگه توپ چه بود چه نبود بپرم می خوام آسمونی باشم.

اینارو نگفتم که یه تیمی منو بخره اینارو گفتم که بدونید تصمیم گرفتم اینارو گفتم که یه تیم نه یه نفر بخره تصمیم گرفتم که از آسمون به دریا شیرجه بزنم دریایی بشم مثله موجودای دریایی باشم بال درارم.

حاله من دست خودم نیست دیگه آروم نمی گیرم

دلم از کسی گرفته که می خوام براش بمیرم

سلام بچه ها خوبین؟به من که کسی سر نمیزنه پس کدوم بچه ها و دوستا.امروز یه جوری ام نمیتونم بهتون بگم فقط احساس می کنم یه قدرت خواصی تووجودمه.راستش اینکه دیگه نمی خواستم وبلاگمو بنویسم این قصدو داشتم که واسه همیشه بدونه خدا حافظی واسه همیشه بذارمش کنار فکر نکنید که من وبلاگمو واسه خاطراین می نویسم که واسم نظربذارید نه مینویسم که احساسمو بدونید چیه مینویسم به خاطرکسی که وجود نداشت به خاطراینکه حرفامو جایی گفته باشم جایی نوشته باشم من طاقت ندارم این حرفارو تو دلم نیگردارم.

یکی از بهترین ماه های زندگیمو وبلاگ ننوشتم بوی ماه مهر بوی روپوش بوی نویی بوی کتاب دفترای سفید 100برگ!جامدادی!اواین روز مدرسه واییییی مدرسه اندیشه!آقای سعیدی سرایدارمدرسه آقای شکوهی آقای کریم پناه خانوم بهداشت!معلمای اول تا پنجمم خانومه جاویدی خانومه محمدی خانومه شمس آقای جاویدی خانومه فیروز بخت.راه مدرسه تا خونه چه دورانی داشتیم آقایی که جلوی مدرسه آلو و لواشک میفروخت وای چه آلوهای ترشیییی داشت مممممممممم.

افتادن برگای پاییزی از درخت صدای خس خس و له شدن برگای پیاده رو زیره قدمهای کوچیک من یا شوتیدن یه سنگ صدای تق وتقش روی سنگ فرشای پیاده رو 

فکر می کنم باید بگم دلم گرفته آسمون نمیتونم شکفه کنم/شکنجه میشم از خودم نمیتونم گریه کنم.فقط:

یه عاشق    بی قایق    تو دریا    چشماشو    می بنده    تو رویاها
من عاشق    بی قایق    تو دریاها    می میرم    چشمامو    می بندم    بی رویاها    می میرم

می رمو میمیرم    آسوده می شم از عشق    می رمو میمیرم
جشن تولد مرگمو برای تو    زیر آب    می گیرم
یه زیبا    نگاهش    به موجا    یه عاشق    بی ساحل    تو دریا
پریای دریا    من امشب میمیرم    از عشق    یه زیبا    من امشب    میمیرم

 می رمو میمیرم    آسوده می شم از عشق   می رمو میمیرم
جشن تولد مرگمو برای تو    زیر آب    می گیرم
یه عاشق    من عاشق    بی قایق    تو دریاها    چشمامو    می بندم    بی رویا
یه زیبا    نگاشو    چه آروم    به موجا    می دوزه
یه عاشق    بی ساحل    چه تنها    تو دریا     می سوزه

می رمو میمیرم    آسوده می شم از عشق    می رمو میمیرم
جشن تولد مرگمو برای تو    زیر آب    می گیرم

می یونه چندتا اتاقک سوت وکور خسته و خاموش

یک  نفر نشسته  تنها  انگاری  شده فراموش

دو تا چشم بارون نم نم می زنه به روی گونه

 چه قد این دل غصه داره آخ فقط خدا می دونه

لحظه ها آسه و آسه دست غم پاشونو بسته

صدای خرده جواهریک نفر دلش شکسته

تو دل یک قصر تاریک چند نفر شادنومستن

انگاری خبر ندارن دل پیرمو شکستن

اونا اون پیررو روندن فکر حالش رو نکردن

ندیدن پیرای خسته توی خلوت گریه کردن

از توی همون اطاقک قاصدک خبر می آره

یه نفر داره می میره ، تنها این چه روزگاره

کی دلش این همه سنگ که اونو گذاشته رفته

خیلی ساله خیلی وقته ،نه یکی دو روزو هفته

مگه رفته از تو یادش تنها همدمش تو بودی

کوه پر صبرو صمیمی واسه گریه هاش تو بودی

توی این روزا عزیزم منتظر باش برمی گرده

کوره ی داغ جدایی دیگه خاموشه و سرده...

 یادته برات نوشتم اگه عاشقم نباشی

الهی بمیری

اگه دوسم نداشته باشی غیر من کسی رو داشته باشی

الهی بمیری

بعدش برات نوشتم همه رو دروغ نوشتم

خودم بمیرم

اگه تو یه روز خواسته باشی که منو دوست نداشته باشی

خودم میمیرم

برات بمیرم....................برات بمیرم

ندیدی قهر خدا رو بدی های روزگارو

الهی نمیری...................الهی نمیری

بمونه سایت روی سرم میدونی برات در به درم

الهی نمیری...................الهی نمیری

وقتی تو چشات زل میزنم با غم نگات فال میزنم

وقتی میبینم دوسم داری از ته دلم داد میزنم

اگه یه روزی فرشته ها بخوان تورو زود تر ببرن به اونا میگم که از قدیم ماهی رو با تنگش میبرن 

محمد دایی گفت حالا پول داری بری خونه که منم گفتم آره تو جیبم فقط هزار تومان پول بود و از دایی که داشت بهم پول می داد نگرفتم با یکی از بچه ها تا میدان راه آهن رفتم و جالبه که کرایشو من حساب کردم و ۳۰۰تومان پولم موند اتوبوس خط واحد بودش ساعت هم ۱۱بود از میدان راه آهن با یه بلیط تا سره نیایش ولیعصر اومدم و از نیایش تا اشرفی اصفهانی پیاده رفتم.خونه ام زنگ نزدم تاکسی هم نگرفتم میدونید چقدر راه اومدم کافیه فقط روی نقشه ببینید.خواستم عاشقانه تنها بیام من تا حالا با کسی که عاشقش باشم پیاده راه نرفتم خیلی دوست دارم که با کسی که دوسش دارم پیاده راه برم و ساعت ۱:۳۰خونه رسیدم رفتم کلی میوه با خودم برداشتم رفتم بالا خوردم گرفتم خوابیدم

دوباره امروز تمرین داشتم و فردا هم توی محله قبلیمون بازی دوستانه داریم توی خیابان کردستان بالاتر از شهروند و قزل قلعه من توی تیم یاران دایی هستم دسته ۱ تهران خیلی دوست دارم که توی لیگ برتر بازی کنم.

به امید ناامیدهایی که امید ندارم...   

وقتي نااميد ازهرجا بشي بدون کارت درست میشه وقتی به کسی امید داشته باشی که کارترو درست میکنه بدون کارت درست نمیشه

خدا میگه که اجابت میکنم امید بنده ای که به غیر من امید نداشته باشه خدا خدا خدا...

کفر نمی گم شبای احیا نه از بندش می خوام نه از خودش که خدا باشه از خودش که چیزی می خوام بدتر نمیده هیچ یه چیزی ام ازم میگیره

حالا چه مادی باشه چه معنوی تو که نمیدی چرا این همه میدونی آخرشم بی نتیجه؟

بابا من مثله آدمیزاد نمی تونم باهات حرف بزنم با چه زبونی ازت چیزی بخوام دیگه میترسم بهت رو بندازم ای خدا خدایی ازت می خوام آدمم کنی محلم نمیذاری ازتم که چیزی می خوام یه جور دیگه جواب آدمو میدی که یه چیزی ام بدهکار میشم اصلا میدونی چیه ازین به بعد ازت نه چیزی می خوام ونه بهت رو میندازم دوری و دوستی این جوری بهتره

انگار منو خوب شناختی که هرجوری باهات حرف بزنم باز می دونی که میام دونبالت و این حرفا حرفایی نیست که منو از تو دور کنه باشه عیب نداره همه چیزارو تو می دونی ولی من هیچی نمی دونم حالا همش نقطه ضعف پیدا کردی اذیتم میکنی

امید من تویی تو هم که  اینجوری

خوش آن ساعت که دیدار تو بینم

کمند عنبرین تار تو بینم

نبیند خرمی هرگز دل ما

مگر آن دم که رخسار تو بینم

غم عالم همه کردی به بارم

مگر ما لوک مست سر به تارم

مهارم کردی و دادی به ناکس

فزودی هر زمان باری به بارم

نسیمی کز بن آن کاکل آید

مرا خوشتر ز بوی سنبل آید

چو شب گیرم خیالت را در آغوش

سحر از بسترم بوی گل آید  

فلک کی بشنوه آه و فغونم

به هر گردش زنه آتش به جونم

یک عمری بگذرونم با غم و درد

به کام دل نگرده آسمونم

نمیدونم دلم دیوونه کیست

اسیر نرگس مستونه کیست

نمیدونم دل سرگشته ما

کجا می‌گردد و در خونه کیست

 درگذشت مادری مهربان دختری فداکار وخواهری دلسوز 

یا حسین غریب مادر تویی ارباب دل من

یه گوشه چشم تو بسه واسه حل مشکل من

یه روزی میاد آقا جون که منم سگ تو باشم

چشامو موقع مرگم زیر  پات گذاشته باشم

آقا من خودم می دونم لایق این حرفا نیستم

اما از شما چه پنهون از اهل زمونه خستم

دل من عاشق می مونه دائم از شما می خونه

منو می شناسی آقا جون من همونم اون دیوونه

تمومه مردم دنیا مارو می خونن دیوونه

آره ما دیوونه هستیم بی خیال این زمونه

تا وقتی عشق تو باشه اینا حرفعو بهونه

واسه عشق تو حلاکم این خطم اینم نشونه

حصرت زیارت تو مونده تو این دله ذارم

کربلاتو تا نبینم آرومو قرار ندارم

چشای قشنگ عباس خوابو از چشام گرفته

بدون تو گم می شم تو شب و روز ماه و هفته

یل کربلا  ابا الفضل

یل کربلا  ابا الفضل   قربون اون قد و بالات

فدای  خشکی لبهات فدای  خشکی لبهات

دلم هواتو كرده . منو ببر به كربلا حسين

ياد چشاتو كرده . منو بخر تورو خدا حسين

اگه تورو نبینم دق میكنم . من میمیرم حسین

وقتی دارم میمیرم سراغتو هی میگیرم حسین

كفن كنید تنم رو با پیرهن سیاه روضه هاش

 غسل بكنید تنم رو با اشك دیده ها و گریه هاش

    جنازم رو بیارن بگین فقط به زير لب حسين

وقتی كه زنده بودم به لب میگفتم روز و شب حسين

کاشکی میشد تنم رو خاک بکنن تو علقمه حسین

خاک میشدم پایین پای حسین فاطمه حسین

تو حجله مردنم زنجیر و سنج و یک علم بیارید

کنار قران خدا نوار روضه ی حسین بذارید

به روی سنگ قبرم حک بکنید یه عمر دل سپرده

بگید به آشنا ها گفته به لب یه یا حسین و مرده

رو قبر من بریزید تربت کربلا . کمی گل یاس

حک بکنید رو قبرم . جون داده تاسوعا برای عباس

<<<باز گشت همه به سوی اوست>>>

  تا که بودیم نبودیم کسی                   گشت مارا غم بی هم نفسی

  تا که رفتم همه یار شدند           خفته ایم و همه بیدار شدند

   قدر آیینه بدانید چو هست              نه در آن وقت که افتاد و شکست

در گذشت مادری مهربان و دلسوز مرحومه مغفوره

                                                                                                                             زهرا جهانگیری       

را به اطلاع کلیه اقوام دوستان و آشنایان می رساند

<بهشت زهرا قطعه 256ردیف 139 شماره 11>

حضورشماسروران گرامی موجب تسلی دل آن مرحومه خواهد بود

از طرف داغدیده گان خانواده جهانگیری ( پدرو مادر ) ـ خواهروبرادران وتنها دختر آن مرحومه ( معصومه ) و سایر بستگان ودوستان و آشنایان

من زندگی را دوست دارم ولی از زندگی دوباره می ترسم

   من دین را دوست دارم ولی از کشیش ها می ترسم

  من قانون را دوست دارم ولی ازپاسبان ها می ترسم

   من عشق را دوست دارم ولی از زن ها می ترسم  

   من کودکان را دوست دارم ولی از آئینه می ترسم

   من سلام را دوست دارم ولی از زبانم می ترسم

من می ترسم پس هستم این چنین می گذرد روز ،روز گار من

    من روز را دوست دارم ولی از روزگار می ترسم

                 از خاک در خاک دوباره از خاک (افلاك)

بلاخره خواهرم پنجشنبه11/4/88 عمل پیوندش شد و هنوز تو مراقبتهای ویژه در شیرازه 3ماه باید اونجا بمونه وتحت نظر باشه فقط دعا کنید کبدی که از یه دختر 18 ساله پیوند زدن جواب بده.

                              فقط دعا...  

                              فقط دعا....

                              فقط دعا فقط دعا کنید.

دختر 18 ساله هنوز زندست در کنار من و توست

خدا به خانوادش مخصوصا به پدرومادرش صبر بده

مثله باران هزاران نور وبرکات بر قبرش ببارد برای شادی روحش صلوات

همه چی دروغ شده حتی عشق!!!

                                            وطن یعنی طهران

                                                                    تورو خداحلالم کنید

گویند که دوزخی بود عاشق و مست، قولي است خلاف دل در آن نتوان بست
گر عاشق ومست دوزخي خواهد بود، فرداست بهشت همچون كف دست
ای مفتی شهر از تو بیدار تریم ، با این همه مستی ز تو هشیار تریم
تو خون کسان نوشی و ما خون رزان ، انصاف بده کدام خون خوار تریم
گویند کسان بهشت با حور خوش است ، من می گویم که آب انگور خوش است
این نقد بگیر و دست از آن نسیه بدار ، آواز دهل شنیدن از دور خوش است
این می چه حرامی است که عالم همه زان می جوشند ، یک دسته به نابودی نامش کوشند
آنان که بر عاشقان حرامش کردند ، خود خلوت از آن پیاله ها می نوشند
آن عاشق دیوانه که این خمار مستی را ساخت ، معشوق و شراب و می پرستی را ساخت
بی شک قدحی شراب نوشید و از آن ، سر مست شد این جهان هستی را ساخت


زاهدا من که خراباتی و مستم به تو چه؟ ساغر و باده بود بر سر دستم به تو چه؟
تو اگر گوشه ی محراب نشستی صنمی گفت چرا؟ من اگر گوشه ی میخانه نشستم به تو چه؟
آتش دوزخ اگر قصد ِ تو و ما بکند تو که خشکی چه به من/من که تر هستم به تو چه؟

من همان مجنون مست یاغیم، روز و شب محتاج جام باقیم
یک شب کنار زاهد و یک شب کنار ساقیم، از باده مدهوشم كنيد
در خرقه پنهان ميكنم، مي را و كتمان ميكنم، ترك ايمان ميكنم
هي بشكنم پيمان و هي تجديد پيمان ميكنم،ترك ايمان ميكنم
از باده مدهوشم كنيد، پندم اي زاهد مده
با كه گويم، من نميخوام نصيحت بشنوم، آي مردم پنبه در گوشم كنيد
از باده مدهوشم كنيد، دردي كشم، بار رفيقان ميكشم
پر ميكشم همچون هماي، در آتشم اي واي و خاموشم كنيد
از باده مدهوشم كنيد، با كه گويم، من نميخواهم نصيحت بشنوم
آی آی آی مردم،پنبه در گوشم كنيد
من همان مجنون مست ياغی ام، روز و شب محتاج جام باقی ام
يك شب كنار زاهد و يك شب كنار ساغی ام،از باده مدهوشم كنيد

اين چه جهانی است؟! اين چه بهشتي است؟!
اين چه جهاني است كه نوشيدن مي نا رواست!؟ اين چه بهشتي است در آن خوردن گندم خطاست!؟
آي رفيق اين ره انصاف نيست، اين جفاست راست بگو راست بگوراست فردوس برينت كجاست!؟
راستي آنجا هم هر كس و ناكس خداست؟! راست بگو راست بگو راست فردوس برينت كجاست!؟
بر همه گويند كه هشيار باش، بر در فردوس نشيند كسي، تا كه به درگاه قيامت رسي
از تو بپرسد كه در راه عشق، پيرو زرتشت بدي يا مسيح، دوزخ ما چشم به راه شماست
راست بگو راست بگو راست آنجا نيز، باز همين ماجراست؟! راست بگو راست بگوراست فردوس برينت كجاست!؟
اينهمه تكرار مكن مي هماي، كفر مگو شكوه مكن بر خدا
پاي از اين در كه نهادي برون، در قل و زنجير برندت بهشت
بهشت همان ناكجاست، بهشت همان ناكجاست، واي به حالت هماي
واي به حالت، اين سر سنگين تو از تن جداست
نه نه نه نه، توبه كنم باز، حق باشماست

یار دبستانی من ، با من و همراه منی
چوب الف بر سر ما، بغض من و آه منی
حک شده اسم من و تو، رو تن این تخته سیاه
ترکه ی بیداد و ستم ، مونده هنوز رو تن ما
دشت بی فرهنگی ما هرزه تموم علفاش
خوب اگه خوب ؛ بد اگه بد ، مرده دلای آدماش

دست من و تو باید این پرده ها رو پاره کنه
کی میتونه جز من و تو درد مارو چاره کنه
یار دبستانی من ، با من و همراه منی
چوب الف بر سر ما ، بغض من و آه منی
حک شده اسم من و تو ، رو تن این تخته سیاه
ترکه بیداد و ستم ، مونده هنوز رو تن ما

یار دبستانی من ، با من و همراه منی
چوب الف بر سر ما ، بغض من و آه منی
حک شده اسم من و تو ، رو تن این تخته سیاه
ترکه ی بیداد و ستم ، مونده هنوز رو تن ما

دشت بی فرهنگی ما هرزه تموم علفاش
خوب اگه خوب ؛ بد اگه بد، مرده دلهای آدماش
دست من و تو باید این پرده ها رو پاره کنه
کی میتونه جز من و تو درد مارو چاره کنه ؟
یار دبستانی من ، با من و همراه منی
چوب الف بر سر ما ، بغض من و آه منی
حک شده اسم من و تو ، رو تن این تخته سیاه
ترکه ی بیداد و ستم ، مونده هنوز رو تن ما

سقف خونم طلای ناب
زير پاهام حصير سرد
تو دست من سيب گلاب
اما دلم پره ز درد
مثه درخت بيدکی
تکيه مو دادم به کسی

شدم درختی تو کوير تنها و خشک يک اسير

اما يه روزگاری بود
پدر بزرگمون می گفت
بهشت همين دنيای ماست
عشق و صفاست اما کجاست

مثه درخت بيدکی
تکيه مو دادم به کسی شدم
درختی تو کوير تنها و خشک يک اسير

می خوام ديگه رها بشم
ساده و بی ريا بشم
زمينمو شخم بزنم
نه بد بشم نه خوب بشم