بذار زیاد چرت و پرت نگم برم حرف دلمو بزنم دارم میمیرم از بی کسی (کشت منو غم بی هم نفسی)   آه ه ه ه ه ه ه ه دلم شکست دیشب دیشب دلم گرفته بود رفتم کناره پنجره کدوم پنجره جایی که بودم پنجره نداشت خواستم داد بزنم یه جوری خودم خالی کنم نمی دونستم چیکار کنم یه اس ام اس نوشتم اومدم به یکی بفرستم دیدم کسیو ندارم نشستم اونقدر گریه کردم خسته بودم نای راه رفتن نداشتم شام بچه ها به امید من که چیزی درست کنم درست نکردم داشتن میرفتن بیرون  واسه شام که من همیشه پایه ام بودم گفتم حالو حوصله ندارم نمی یام شما برید واسه منم هرچی خوردید بگیرید.

دیگه طاقت نداشتم می خواستم بالای یه بلندی وایسم داد بزنم تا از پا بیفتم صدای آهنگی که گوش میدادم بلند کرده بودم تا کسی صدامو نشنوه اسایی که پام شیکسته بود رو برداشتم داشتم واسه خودم گیتار میزدم گیتاره بدونه سیم داغون بودم الانم همون طور درب داغونم طوری که می خوام برم از اینجا از همه جا برم جایی که اسمش جا نباشه مکان نباشه شاید بمیرم خسته شدم از بی کسی اس ام اسی که نوشتم دونباله یه شماره بودم پیدا نکردم به کی بفرستم آخه کدوم آدم میاد به حرفای من گوش کنه احساس میکنم که ۱۵ سال سن دارم بچه ها اومدن خونه گفتن چته چی شده منم مثله یه سگ جوابشونو دادم صدام در نمی یومد دیگه نمدونم چیکار کنم  اعصابم خورده درگیره خودمم نمی دونم دیگه چی دارم می نویسم .

شب تا الان نمی دونم چطوری گذشت خواستم داد بزنم نمی تونستم اونقدر فشار آوردم که صدای فریادم به گریه تبدیل شد بغض داشت خفم میکرد نمی دونم چرا ولی احساس کردم با این همه کسایی که دورو ورم هستن خیلی تنهام خواستم راز دلمو به کسی بگم فکر می کنم چون کسیو پیدا نکردم که رازمو بهش بگم باهاش دردو دل کنم گریم گرفت تازه فهمیدم عاشقم فشارم خیلی بالاست جوری که پای راستم احساس می کنم خسته شده  روی پام نمی تونم وایسم مثله یه پلنگی که دندون نداره و فقط چنگ میندازه خدا منو چرا آوردی به این دنیا برم شکر کنم.چیو؟ چیمو شکر کنم.....

خدا من غلط کردم خدا چرا به داده من نمیرسی چیه مگه من چی گفتم ولم کن دیگه نفسم بالا نمی یاد دیگه چه خاکی تو سرم بریزم نکنه من یه نمادم واسه بقیه می خوام بهت بگم دوست ندارم ولی چشام پره اشک میشه تو کی هستی من نمی تونم بشناسمت من هنوز تو خودم موندم خودمو هنوز پیدا نکردم دنباله یکی میگشتم منو به خودم بشناسونه ولی نمی تونم قدرت ندارم خسته شدم میفهمی به کی بگم شمارتم که بهم نمیدی نترس پخشش نمی کنم نده نمی خوام میرم گورمو گم میکنم خستم کردی تا الان هرکی بود دلش واسم سوخته بود.حوصله هیچ کسو ندارم می ترسم تو کارت دخالت کنم می دونی یعنی چی می خوام گناه کنم می خوام دیگه بزنم به سیم آخر خودکشی کنم اینجا موندن بی فایدس من جام اینجا نیست می خوام بیام جهنم تو که به منو امسال من نیازی نداری تازه بیام بهشتت یه موشت آدمه ریشو آدم فروش ببینم اونجام پارتی بازیه بیام با کسایی چشم تو چشم بشم که دوسشون ندارم تو که واست چیزی نیست بیا یه کاری بکنیم بیا این حسو ازم بگیر بیا بیا اونی که باید بیاد نیومد منم خیلی لفتش دادم بیا تو جونه هرکی که می پرستی جونه خودت بیا نمی خوام چرا هی باید مثله ابره بهار گریه کنم.خدا واسم نظر بذار منتظرتم...

درد های من جامه نیستند
تا زتن در آورم
چامه و چکامه نیستند
تا به رشته سخن در آورم
نعره نیستند
تا زنای جان بر آورم
درد های من نگفتنی است
درد های من نهفتنی است
درد های من
گر چه مثل درد های مردم زمانه نیست
درد مردم زمانه هست
مردمی که چین پوستینشان
مردمی که رنگ روی آستینشان
مردمی که نام هایشان
جلد کهنه ی شنا سنا مه ها یشان
درد می کند
من ولی تمام استخوان بودنم
لحظه های سرو دنم
درد می کند
انحنای روح من
شانه های خسته ی غرور من
تکیه گاه بی پناهی دلم شکسته است
کتف گریه های بی بهانه ام
با زوان حس شاعرانه ام
زخم خورده است
درد های پوستی کجا؟
درد دوستی کجا؟
این سماجت عجیب
پا فشاری شگفت درد هاست
درد های آشنا
درد های بومی غریب
درد های خانگی
درد های کهنه ی لجوج
اولین قلم
حرف حرف درد را
در دلم نوشته است
دست سر نوشت
خون درد را با گلم سرشته است
پس چگونه سر نوشت نا گزیر خود را رها کنم؟
درد
رنگ و بوی غنچه دل است
پس چگونه من
رنگ و بوی غنچه را زبرگ های تو به توی آن جدا کنم؟
درد حرف نیست
درد نام دیگر من است
من چگونه خویش را صدا کنم؟

 ومهرباني دست زيبايي را خواهد گرفت...
روزي كه كمترين سرود..
بوسه است...
وهر انسان ..
براي هر انسان..
برادريست...
روزي كه ديگر درهاي خانه شان را نمي بندند..
قفل..
افسانه ايست..
وقلب..
براي زندگي بس است...
روزي كه معناي هر سخن دوست داشتن است...
تا تو به خاطر آخرين حرف دنبال سخن نگردي...
روزي كه آهنگ هر حرف، زندگيست...
تا من به خاطر آخرين شعر رنج جست وجوي قافيه نبرم...
روزي كه هر لب ترانه ايست..
تا كمترين سرود، بوسه باشد...
روزي كه تو بيايي ، براي هميشه بيايي..
ومهرباني با زيبايي يكسان شود...
روزي كه ما دوباره براي كبوترهايمان دانه بريزيم...
و من آن روز را انتظار مي كشم ..
حتي روزي..
كه ديگر..
نباشم

دیشب دلم گرفته بود رفتم کناره آسمون فریاد زدم یا تو بیا یا منو پیشت برسون

سلام؟

سلام به کسایی که سفیدیه چشای منو دیدن.

تصمیم گرفتم!می خوام یه کاری بکنم یه حرکت یه عکس العملی که حتی وقتی توی دروازه وایسادم انجام ندادم خیلی سخته رفلکس خوبی می خواد.همیشه وقتی توپ از دور به من نزدیک میشه خیلی جرات دارم که چشامو باز میذارم و میگیرمش جوری که دو ضرب نشه با یه استیل خواص میکشم به آغوشم اما یکی به من گفت اینجا جای استیل و رفلکس نیست فقط باید بگیریش بهش برسی هرجور که می تونی فقط گل نشه.

سره توپ گرفتن تک به تک یکباردوتا از انگشتام ازمفصل شیکست من توپو گرفتم ولی فوروارد حریف خواصت زهرشو ریخته باشه زد تو انگشتام ولی من با همون دست بازم ادامه دادم نقطه ضعفم گوش راسته اونم اگه زاویه خیلی باز باشه و حتما باید توپ باشه که بتونم عکس العمل نشون بدم ولی سمت چپم نه بدون اینکه توپ باشه می تونم شیرجه بزنم حتی از سه کنج دروازه با یه دست هم می تونم توپو بکشم بیرون احساس میکنم خیلی ارتفاع گرفتم حتی احساسی که یه پرنده میتونه داشته باشه ولی دیگه نمی خوام نقطه ضعفی داشته باشم می خوام هر دو سمتم که توپ میاد مثله یه پرنده باشم اصلا اگه توپ چه بود چه نبود بپرم می خوام آسمونی باشم.

اینارو نگفتم که یه تیمی منو بخره اینارو گفتم که بدونید تصمیم گرفتم اینارو گفتم که یه تیم نه یه نفر بخره تصمیم گرفتم که از آسمون به دریا شیرجه بزنم دریایی بشم مثله موجودای دریایی باشم بال درارم.

حاله من دست خودم نیست دیگه آروم نمی گیرم

دلم از کسی گرفته که می خوام براش بمیرم

سلام بچه ها خوبین؟به من که کسی سر نمیزنه پس کدوم بچه ها و دوستا.امروز یه جوری ام نمیتونم بهتون بگم فقط احساس می کنم یه قدرت خواصی تووجودمه.راستش اینکه دیگه نمی خواستم وبلاگمو بنویسم این قصدو داشتم که واسه همیشه بدونه خدا حافظی واسه همیشه بذارمش کنار فکر نکنید که من وبلاگمو واسه خاطراین می نویسم که واسم نظربذارید نه مینویسم که احساسمو بدونید چیه مینویسم به خاطرکسی که وجود نداشت به خاطراینکه حرفامو جایی گفته باشم جایی نوشته باشم من طاقت ندارم این حرفارو تو دلم نیگردارم.

یکی از بهترین ماه های زندگیمو وبلاگ ننوشتم بوی ماه مهر بوی روپوش بوی نویی بوی کتاب دفترای سفید 100برگ!جامدادی!اواین روز مدرسه واییییی مدرسه اندیشه!آقای سعیدی سرایدارمدرسه آقای شکوهی آقای کریم پناه خانوم بهداشت!معلمای اول تا پنجمم خانومه جاویدی خانومه محمدی خانومه شمس آقای جاویدی خانومه فیروز بخت.راه مدرسه تا خونه چه دورانی داشتیم آقایی که جلوی مدرسه آلو و لواشک میفروخت وای چه آلوهای ترشیییی داشت مممممممممم.

افتادن برگای پاییزی از درخت صدای خس خس و له شدن برگای پیاده رو زیره قدمهای کوچیک من یا شوتیدن یه سنگ صدای تق وتقش روی سنگ فرشای پیاده رو 

فکر می کنم باید بگم دلم گرفته آسمون نمیتونم شکفه کنم/شکنجه میشم از خودم نمیتونم گریه کنم.فقط:

یه عاشق    بی قایق    تو دریا    چشماشو    می بنده    تو رویاها
من عاشق    بی قایق    تو دریاها    می میرم    چشمامو    می بندم    بی رویاها    می میرم

می رمو میمیرم    آسوده می شم از عشق    می رمو میمیرم
جشن تولد مرگمو برای تو    زیر آب    می گیرم
یه زیبا    نگاهش    به موجا    یه عاشق    بی ساحل    تو دریا
پریای دریا    من امشب میمیرم    از عشق    یه زیبا    من امشب    میمیرم

 می رمو میمیرم    آسوده می شم از عشق   می رمو میمیرم
جشن تولد مرگمو برای تو    زیر آب    می گیرم
یه عاشق    من عاشق    بی قایق    تو دریاها    چشمامو    می بندم    بی رویا
یه زیبا    نگاشو    چه آروم    به موجا    می دوزه
یه عاشق    بی ساحل    چه تنها    تو دریا     می سوزه

می رمو میمیرم    آسوده می شم از عشق    می رمو میمیرم
جشن تولد مرگمو برای تو    زیر آب    می گیرم

می یونه چندتا اتاقک سوت وکور خسته و خاموش

یک  نفر نشسته  تنها  انگاری  شده فراموش

دو تا چشم بارون نم نم می زنه به روی گونه

 چه قد این دل غصه داره آخ فقط خدا می دو 

لحظه ها آسه و آسه دست غم پاشونو بسته

صدای خرده جواهریک نفر دلش شکسته

تو دل یک قصر تاریک چند نفر شادنومستن

انگاری خبر ندارن دل پیرمو شکستن

اونا اون پیررو روندن فکر حالش رو نکردن

ندیدن پیرای خسته توی خلوت گریه کردن

از توی همون اطاقک قاصدک خبر می آره

یه نفر داره می میره ، تنها این چه روزگاره

کی دلش این همه سنگ که اونو گذاشته رفته

خیلی ساله خیلی وقته ،نه یکی دو روزو هفته

مگه رفته از تو یادش تنها همدمش تو بودی

کوه پر صبرو صمیمی واسه گریه هاش تو بودی

توی این روزا عزیزم منتظر باش برمی گرده

کوره ی داغ جدایی دیگه خاموشه و سرده...

 یادته برات نوشتم اگه عاشقم نباشی

الهی بمیری

اگه دوسم نداشته باشی غیر من کسی رو داشته باشی

الهی بمیری

بعدش برات نوشتم همه رو دروغ نوشتم

خودم بمیرم

اگه تو یه روز خواسته باشی که منو دوست نداشته باشی

خودم میمیرم

برات بمیرم....................برات بمیرم

ندیدی قهر خدا رو بدی های روزگارو

الهی نمیری...................الهی نمیری

بمونه سایت روی سرم میدونی برات در به درم

الهی نمیری...................الهی نمیری

وقتی تو چشات زل میزنم با غم نگات فال میزنم

وقتی میبینم دوسم داری از ته دلم داد میزنم

اگه یه روزی فرشته ها بخوان تورو زود تر ببرن به اونا میگم که از قدیم ماهی رو با تنگش میبرن 

محمد دایی گفت حالا پول داری بری خونه که منم گفتم آره تو جیبم فقط هزار تومان پول بود و از دایی که داشت بهم پول می داد نگرفتم با یکی از بچه ها تا میدان راه آهن رفتم و جالبه که کرایشو من حساب کردم و ۳۰۰تومان پولم موند اتوبوس خط واحد بودش ساعت هم ۱۱بود از میدان راه آهن با یه بلیط تا سره نیایش ولیعصر اومدم و از نیایش تا اشرفی اصفهانی پیاده رفتم.خونه ام زنگ نزدم تاکسی هم نگرفتم میدونید چقدر راه اومدم کافیه فقط روی نقشه ببینید.خواستم عاشقانه تنها بیام من تا حالا با کسی که عاشقش باشم پیاده راه نرفتم خیلی دوست دارم که با کسی که دوسش دارم پیاده راه برم و ساعت ۱:۳۰خونه رسیدم رفتم کلی میوه با خودم برداشتم رفتم بالا خوردم گرفتم خوابیدم

دوباره امروز تمرین داشتم و فردا هم توی محله قبلیمون بازی دوستانه داریم توی خیابان کردستان بالاتر از شهروند و قزل قلعه من توی تیم یاران دایی هستم دسته ۱ تهران خیلی دوست دارم که توی لیگ برتر بازی کنم.

به امید ناامیدهایی که امید ندارم...   

وقتي نااميد ازهرجا بشي بدون کارت درست میشه وقتی به کسی امید داشته باشی که کارترو درست میکنه بدون کارت درست نمیشه

خدا میگه که اجابت میکنم امید بنده ای که به غیر من امید نداشته باشه خدا خدا خدا...

کفر نمی گم شبای احیا نه از بندش می خوام نه از خودش که خدا باشه از خودش که چیزی می خوام بدتر نمیده هیچ یه چیزی ام ازم میگیره

حالا چه مادی باشه چه معنوی تو که نمیدی چرا این همه میدونی آخرشم بی نتیجه؟

بابا من مثله آدمیزاد نمی تونم باهات حرف بزنم با چه زبونی ازت چیزی بخوام دیگه میترسم بهت رو بندازم ای خدا خدایی ازت می خوام آدمم کنی محلم نمیذاری ازتم که چیزی می خوام یه جور دیگه جواب آدمو میدی که یه چیزی ام بدهکار میشم اصلا میدونی چیه ازین به بعد ازت نه چیزی می خوام ونه بهت رو میندازم دوری و دوستی این جوری بهتره

انگار منو خوب شناختی که هرجوری باهات حرف بزنم باز می دونی که میام دونبالت و این حرفا حرفایی نیست که منو از تو دور کنه باشه عیب نداره همه چیزارو تو می دونی ولی من هیچی نمی دونم حالا همش نقطه ضعف پیدا کردی اذیتم میکنی

امید من تویی تو هم که  اینجوری

خوش آن ساعت که دیدار تو بینم

کمند عنبرین تار تو بینم

نبیند خرمی هرگز دل ما

مگر آن دم که رخسار تو بینم

غم عالم همه کردی به بارم

مگر ما لوک مست سر به تارم

مهارم کردی و دادی به ناکس

فزودی هر زمان باری به بارم

نسیمی کز بن آن کاکل آید

مرا خوشتر ز بوی سنبل آید

چو شب گیرم خیالت را در آغوش

سحر از بسترم بوی گل آید  

فلک کی بشنوه آه و فغونم

به هر گردش زنه آتش به جونم

یک عمری بگذرونم با غم و درد

به کام دل نگرده آسمونم

نمیدونم دلم دیوونه کیست

اسیر نرگس مستونه کیست

نمیدونم دل سرگشته ما

کجا می‌گردد و در خونه کیست

 درگذشت مادری مهربان دختری فداکار وخواهری دلسوز 

یا حسین غریب مادر تویی ارباب دل من

یه گوشه چشم تو بسه واسه حل مشکل من

یه روزی میاد آقا جون که منم سگ تو باشم

چشامو موقع مرگم زیر  پات گذاشته باشم

آقا من خودم می دونم لایق این حرفا نیستم

اما از شما چه پنهون از اهل زمونه خستم

دل من عاشق می مونه دائم از شما می خونه

منو می شناسی آقا جون من همونم اون دیوونه

تمومه مردم دنیا مارو می خونن دیوونه

آره ما دیوونه هستیم بی خیال این زمونه

تا وقتی عشق تو باشه اینا حرفعو بهونه

واسه عشق تو حلاکم این خطم اینم نشونه

حصرت زیارت تو مونده تو این دله ذارم

کربلاتو تا نبینم آرومو قرار ندارم

چشای قشنگ عباس خوابو از چشام گرفته

بدون تو گم می شم تو شب و روز ماه و هفته

یل کربلا  ابا الفضل

یل کربلا  ابا الفضل   قربون اون قد و بالات

فدای  خشکی لبهات فدای  خشکی لبهات

دلم هواتو كرده . منو ببر به كربلا حسين

ياد چشاتو كرده . منو بخر تورو خدا حسين

اگه تورو نبینم دق میكنم . من میمیرم حسین

وقتی دارم میمیرم سراغتو هی میگیرم حسین

كفن كنید تنم رو با پیرهن سیاه روضه هاش

 غسل بكنید تنم رو با اشك دیده ها و گریه هاش

    جنازم رو بیارن بگین فقط به زير لب حسين

وقتی كه زنده بودم به لب میگفتم روز و شب حسين

کاشکی میشد تنم رو خاک بکنن تو علقمه حسین

خاک میشدم پایین پای حسین فاطمه حسین

تو حجله مردنم زنجیر و سنج و یک علم بیارید

کنار قران خدا نوار روضه ی حسین بذارید

به روی سنگ قبرم حک بکنید یه عمر دل سپرده

بگید به آشنا ها گفته به لب یه یا حسین و مرده

رو قبر من بریزید تربت کربلا . کمی گل یاس

حک بکنید رو قبرم . جون داده تاسوعا برای عباس

<<<باز گشت همه به سوی اوست>>>

  تا که بودیم نبودیم کسی                   گشت مارا غم بی هم نفسی

  تا که رفتم همه یار شدند           خفته ایم و همه بیدار شدند

   قدر آیینه بدانید چو هست              نه در آن وقت که افتاد و شکست

در گذشت مادری مهربان و دلسوز مرحومه مغفوره

                                                                                                                             زهرا جهانگیری       

را به اطلاع کلیه اقوام دوستان و آشنایان می رساند

<بهشت زهرا قطعه 256ردیف 139 شماره 11>

حضورشماسروران گرامی موجب تسلی دل آن مرحومه خواهد بود

از طرف داغدیده گان خانواده جهانگیری ( پدرو مادر ) ـ خواهروبرادران وتنها دختر آن مرحومه ( معصومه ) و سایر بستگان ودوستان و آشنایان

من زندگی را دوست دارم ولی از زندگی دوباره می ترسم

   من دین را دوست دارم ولی از کشیش ها می ترسم

  من قانون را دوست دارم ولی ازپاسبان ها می ترسم

   من عشق را دوست دارم ولی از زن ها می ترسم  

   من کودکان را دوست دارم ولی از آئینه می ترسم

   من سلام را دوست دارم ولی از زبانم می ترسم

من می ترسم پس هستم این چنین می گذرد روز ،روز گار من

    من روز را دوست دارم ولی از روزگار می ترسم

                 از خاک در خاک دوباره از خاک (افلاك)

بلاخره خواهرم پنجشنبه11/4/88 عمل پیوندش شد و هنوز تو مراقبتهای ویژه در شیرازه 3ماه باید اونجا بمونه وتحت نظر باشه فقط دعا کنید کبدی که از یه دختر 18 ساله پیوند زدن جواب بده.

                              فقط دعا...  

                              فقط دعا....

                              فقط دعا فقط دعا کنید.

دختر 18 ساله هنوز زندست در کنار من و توست

خدا به خانوادش مخصوصا به پدرومادرش صبر بده

مثله باران هزاران نور وبرکات بر قبرش ببارد برای شادی روحش صلوات

همه چی دروغ شده حتی عشق!!!

                                            وطن یعنی طهران

                                                                    تورو خداحلالم کنید

گویند که دوزخی بود عاشق و مست، قولي است خلاف دل در آن نتوان بست
گر عاشق ومست دوزخي خواهد بود، فرداست بهشت همچون كف دست
ای مفتی شهر از تو بیدار تریم ، با این همه مستی ز تو هشیار تریم
تو خون کسان نوشی و ما خون رزان ، انصاف بده کدام خون خوار تریم
گویند کسان بهشت با حور خوش است ، من می گویم که آب انگور خوش است
این نقد بگیر و دست از آن نسیه بدار ، آواز دهل شنیدن از دور خوش است
این می چه حرامی است که عالم همه زان می جوشند ، یک دسته به نابودی نامش کوشند
آنان که بر عاشقان حرامش کردند ، خود خلوت از آن پیاله ها می نوشند
آن عاشق دیوانه که این خمار مستی را ساخت ، معشوق و شراب و می پرستی را ساخت
بی شک قدحی شراب نوشید و از آن ، سر مست شد این جهان هستی را ساخت


زاهدا من که خراباتی و مستم به تو چه؟ ساغر و باده بود بر سر دستم به تو چه؟
تو اگر گوشه ی محراب نشستی صنمی گفت چرا؟ من اگر گوشه ی میخانه نشستم به تو چه؟
آتش دوزخ اگر قصد ِ تو و ما بکند تو که خشکی چه به من/من که تر هستم به تو چه؟

من همان مجنون مست یاغیم، روز و شب محتاج جام باقیم
یک شب کنار زاهد و یک شب کنار ساقیم، از باده مدهوشم كنيد
در خرقه پنهان ميكنم، مي را و كتمان ميكنم، ترك ايمان ميكنم
هي بشكنم پيمان و هي تجديد پيمان ميكنم،ترك ايمان ميكنم
از باده مدهوشم كنيد، پندم اي زاهد مده
با كه گويم، من نميخوام نصيحت بشنوم، آي مردم پنبه در گوشم كنيد
از باده مدهوشم كنيد، دردي كشم، بار رفيقان ميكشم
پر ميكشم همچون هماي، در آتشم اي واي و خاموشم كنيد
از باده مدهوشم كنيد، با كه گويم، من نميخواهم نصيحت بشنوم
آی آی آی مردم،پنبه در گوشم كنيد
من همان مجنون مست ياغی ام، روز و شب محتاج جام باقی ام
يك شب كنار زاهد و يك شب كنار ساغی ام،از باده مدهوشم كنيد

اين چه جهانی است؟! اين چه بهشتي است؟!
اين چه جهاني است كه نوشيدن مي نا رواست!؟ اين چه بهشتي است در آن خوردن گندم خطاست!؟
آي رفيق اين ره انصاف نيست، اين جفاست راست بگو راست بگوراست فردوس برينت كجاست!؟
راستي آنجا هم هر كس و ناكس خداست؟! راست بگو راست بگو راست فردوس برينت كجاست!؟
بر همه گويند كه هشيار باش، بر در فردوس نشيند كسي، تا كه به درگاه قيامت رسي
از تو بپرسد كه در راه عشق، پيرو زرتشت بدي يا مسيح، دوزخ ما چشم به راه شماست
راست بگو راست بگو راست آنجا نيز، باز همين ماجراست؟! راست بگو راست بگوراست فردوس برينت كجاست!؟
اينهمه تكرار مكن مي هماي، كفر مگو شكوه مكن بر خدا
پاي از اين در كه نهادي برون، در قل و زنجير برندت بهشت
بهشت همان ناكجاست، بهشت همان ناكجاست، واي به حالت هماي
واي به حالت، اين سر سنگين تو از تن جداست
نه نه نه نه، توبه كنم باز، حق باشماست

یار دبستانی من ، با من و همراه منی
چوب الف بر سر ما، بغض من و آه منی
حک شده اسم من و تو، رو تن این تخته سیاه
ترکه ی بیداد و ستم ، مونده هنوز رو تن ما
دشت بی فرهنگی ما هرزه تموم علفاش
خوب اگه خوب ؛ بد اگه بد ، مرده دلای آدماش

دست من و تو باید این پرده ها رو پاره کنه
کی میتونه جز من و تو درد مارو چاره کنه
یار دبستانی من ، با من و همراه منی
چوب الف بر سر ما ، بغض من و آه منی
حک شده اسم من و تو ، رو تن این تخته سیاه
ترکه بیداد و ستم ، مونده هنوز رو تن ما

یار دبستانی من ، با من و همراه منی
چوب الف بر سر ما ، بغض من و آه منی
حک شده اسم من و تو ، رو تن این تخته سیاه
ترکه ی بیداد و ستم ، مونده هنوز رو تن ما

دشت بی فرهنگی ما هرزه تموم علفاش
خوب اگه خوب ؛ بد اگه بد، مرده دلهای آدماش
دست من و تو باید این پرده ها رو پاره کنه
کی میتونه جز من و تو درد مارو چاره کنه ؟
یار دبستانی من ، با من و همراه منی
چوب الف بر سر ما ، بغض من و آه منی
حک شده اسم من و تو ، رو تن این تخته سیاه
ترکه ی بیداد و ستم ، مونده هنوز رو تن ما

سقف خونم طلای ناب
زير پاهام حصير سرد
تو دست من سيب گلاب
اما دلم پره ز درد
مثه درخت بيدکی
تکيه مو دادم به کسی

شدم درختی تو کوير تنها و خشک يک اسير

اما يه روزگاری بود
پدر بزرگمون می گفت
بهشت همين دنيای ماست
عشق و صفاست اما کجاست

مثه درخت بيدکی
تکيه مو دادم به کسی شدم
درختی تو کوير تنها و خشک يک اسير

می خوام ديگه رها بشم
ساده و بی ريا بشم
زمينمو شخم بزنم
نه بد بشم نه خوب بشم

       پیمان جلال ابدی 

زمینه فعالیت	بدل کار سینما و تلویزیون
ملیت	ایرانی
تولد	۱۳۵۱ ایران، تهران، محله‌ی یوسف آباد
مرگ	ایران، تهران، ۶ کیلومتری جاده کن، ۱۶ اردیبهشت ۱۳۸۸(ه.ش.)

زندگی‌نامه

ارتفاع از پیمان ترسید.

برج میلاد در حسرت پیمان...

پیمان پیمان مرگ و زندگی را شکست.

رکورد آخر پیمان به ارتفاع ۷آسمان...

خیابانهای ایران از اکشن های پیمان در امان ماندند.

در نبود پیمان ارتفاع ارتفاع نمی گیرد.

پیمان دست از پیمان برنمیدارد. 

پیمان به مرگ بدل زد.

سایه ی پیمان بر روی بلندتیرن ارتفاع 

آخرین صبح پیمان غروبی تا ابد بود.

پایان ابدی برای پیمان ابدی

وداع تلخ تا ابد...

            بدلکاران نمی میرند؟!؟

رکورد دار پرش از ارتفاع بدون چتر

ماشین پیمان هامر بود.

            پیمان ابدی یه محل باهامون فاصله داشت !!!شهرک نفت...

            

         ^{_{مرا ديوانه مي خواهی ، زخود بيگانه می خواهی 
                                  مرا دلباخته چون مجنون ، زمن افسانه می خواهی 
                    شدم بيگانه با هستی ، زخود بي خودتر از مستی 
                                       نگاهم کن ، نگاهم کن ، شدم هر آنچه می خواستی
 
              سلام اي کهنه عشق من ، که ياد تو چه پابرجاست 
                                                    سلام بر روی ماه تو ، عزيز دل سلام از ماست
                 بکُش دل را ، شهامت کن ، مرا از غصه راحت کن
                                   شدم انگشت نمای خلق ، مرا تو درس عبرت کن}}

                              ^{_{بکن حرف مرا باور ، نيابی از من عاشق تر
                                  نمی ترسم من از اقرار ، گذشت آب از سرم ديگر
                 سلام ای کهنه عشق من ، که ياد تو چه پابرجاست
                                     سلام بر روی ماه تو ، عزيزدل سلام از ماست}} 

                    اگه تو رو دوستت دارم خيلی زياد مـنو بـبخـش

                          اگه تویی اون که فقط دلم می خواد منو ببخش

            اگه دلم تنگ می شه خيلـی بـرات مـنو بـبخـش

                                  اگه نگام گم می شه تو شهر چشات منو ببخش

                  منو ببخش اگـه شـبا سـتاره ها رو مـی شـمـرم

                                اگه همش پيش همه بهت می گم دوستت دارم

              منو ببخش اگه برات سبد سبد گل می چينـم

                                     منو ببخش اگه شبا فقط تو رو خواب می بينم

                  منو ببخش اگه تورو میسپرمت دست خدا

                                           اگه پیش قریبهابه جای تو  میگم شما

                   منو ببخش اگه واسه چشمای تو خیلی کمم

                                          تو يه فرشته ای و من ، خيلی باشم يه آدمم

                  منو ببخش اگه فقط می خوام بشی مال خودم

                                  ببخش اگه کمم ولی زیادی عاشقت شدم

                      منو ببخش اگه برات می ميرم و زنده می شم

                                    اگه با ديوونگيام پـيـش تـو شـرمـنده مـی شـم

يكى بود يكى نبود
زيرِ گنبد كبود
لُخت و عور تنگ غروب
سه پرى نشسّه بود .
زار و زار گريه مى كردن پريا
مثله ابراى بهار گريه مى كردن پريا .
گيسِ شون قد كمون رنگ شبق
از كمون ُبلَن تَرَك
از شبق مشكى تَرَك .
روبروشون تو افق شهرِ غلاماى اسير
پشت شون سرد و سيا قلعه افسانه ى پير .
از افق جيرينگ جيرينگ صداى زنجير مى اومد
از عقب از توى برج ناله ى شبگير مى اومد ...

«ـ پريا! گشنتونه؟
پريا! تشنتونه؟
پريا! خسته شدين؟
مرغ پر بسّته شدين؟
چيه اين هاى هاى تون
گريه تون واى واى تون؟»

پريا هيچى نگفتن، زار و زار گريه ميكردن پريا
مث ابراى بهار گريه مى كردن پريا


« ـ پرياى نازنين
چه تونه زار مى زنين؟
توى اين صحراى دور
توى اين تنگ غروب
نمى گين که برف مياد؟
نمى گين بارون مياد؟
نمى گين گرگه مياد مى خوردتون؟
نمى گين ديبه مياد يه لقمه خام مى كند تون؟
نمى ترسين پريا؟
نمياين به شهر ما؟

شهر ما صداش مياد، صداى زنجيراش مياد

پريا!
قد رشيدم ببينين
اسب سفيدم ببينين
اسب سفيد نقره نًل
يال و دُم اش رنگ عسل،
مركب صرصر تك من!
آهوى آهن رگ من!
گردن و ساقش ببينين!
باد دماغش ببينين!

امشب تو شهر چراغونه
خونه ى ديبا داغونه
مردم ده مهمون مان
با دامب و دومب به شهر ميان
داريه و دمبك مى زنن
مى رقصن و مى رقصونن
غنچه ى خندون مى ريزن
نُقل بيابون مى ريزن
هاى مى كشن
هوى مى كشن:
«ـ شهر جاى ما شد!
عيد مردماس، ديب گله داره
دنيا مال ماس، ديب گله داره
سفيدى پادشاس، ديب گله داره
سياهى رو سياس، ديب گله داره ...»
پريا !
ديگه توكِ روز شيكسّه
دَراى قلعه بسّه
اگه تا زوده بُلن شين
سوار اسب من شين
مى رسيم به شهر مردم، ببينين: صداش مياد
جينگ و جينگ ريختن زنجير برده هاش مياد.

آره ! زنجيراى گرون، حلقه به حلقه، لابه لا
مى ريزن ز دست و پا .
پوسيده ن، پاره مى شن،
ديبا بيچاره ميشن:
سر به جنگل بذارن، جنگلو خارزار مى بينن
سر به صحرا بذارن، كوير و نمك زار مى بينن

عوضش تو شهر ما... (آخ ! نمى دونين پريا)
دَرِ برجا وا مى شن، برده دارا رسوا مى شن
غلوما آزاد مى شن، ويرونه ها آباد مى شن
هر كى كه غصه داره
غمشو زمين ميذاره .
قالى مى شن حصيرا
آزاد مى شن اسيرا.
اسيرا كينه دارن
داس شونو ور مى ميدارن
سيل مى شن: شُرشُرشُر!
آتيش مى شن: گُرگُرگُر!
تو قلب شب كه بد گِله
آتيش بازى چه خوش گِله!

آتيش! آتيش! - چه خوبه!
حالام تنگ غروبه
چيزى به شب نمونده
به سوز تب نمونده
به جستن و واجَستن
تو حوض نقره جَستن ...

الان غلاما وايسادن كه مشعلا رو وردارن
بزنن به جون شب، ظلمتو داغونش كنن
عمو زنجير بافو پالون بزنن وارد ميدونش كنن
به جائى كه شنگولش كنن
سكه ى يه پولش كنن:
دست همو بچسبن
دور يارو برقصن
« حمومك مورچه داره، بشين و پاشو » در بيارن
« قفل و صندوقچه داره، بشين و پاشو » در بيارن
پريا! بسّه ديگه هاى هاى تون
گريه تون، واى واى تون !»...

پريا هيچ چى نگفتن، زار و زار گريه مى كردن پريا
مث ابراى باهار گريه مى كردن پريا ...

«ـ پرياى خط خطى
لخت و عريون ، پاپتى!
شباى چله كوچيك
كه زير كرسى، چيك و چيك
تخمه مى شكستيم و بارون مى اومد صداش تو نودون مى اومد
بى بى جون قصه مى گف حرفاى سر بسّه مى گف
قصه ى سبز پرى زرد پرى،
قصه ى سنگ صبور، بز روى بون،
قصه ى دختر شاه پريون، -
شما ئين اون پريا!
اومدين دنياى ما
حالا هى حرص مى خورين، جوش مى خورين، غصه ى خاموش مى خورين
كه دنيامون خال خالى يه، غصه و رنج خالى يه؟

دنياى ما قصه نبود
پيغوم سر بسّه نبود .
دنياى ما عيونه
هر كى مى خواد بدونه:
دنياى ما خار داره
بيابوناش مار داره
هر كى باهاش كار داره
دلش خبردار داره!

دنياى ما بزرگه
پر از شغال و گرگه!

دنياى ما - هى ،هى ، هى!
عقب آتيش – لى ، لى ، لى!
آتيش مى خواى بالا تَرَك
تا كف پات تَرَك تَرَك ...

دنياى ما همينه
بخواهى نخواهى اينه!

خوب، پرياى قصه!
مرغاى پرشيكسّه!
آبِ تون نبود، دونِ تون نبود، چائى و قليون تون نبود؟
كى بِتون گفت كه بياين دنياى ما، دنياى واويلاى ما
قلعه ى قصه تونو ول بكنين، كارتونو مشكل بكنين؟»

پريا هيچ چى نگفتن، زار و زار گريه مى كردن پريا
مث ابراى باهار گريه مى كردن پريا.

دس زدم به شونه شون
كه كنم روونه شون -
پريا جيغ زدن، ويغ زدن، جادو بودن دود شدن، بالا رفتن تار شدن،
پائين اومدن پود شدن، پير شدن گريه شدن، جوون شدن خنده شدن،
خان شدن بنده شدن، خروس سر كنده شدن، ميوه شدن هسته شدن،
انار سر بسته شدن، اميد شدن يأس شدن، ستاره ى نحس شدن ...

وقتى ديدن ستاره
به من اثر نداره:
مى بينم و حاشا مى كنم، بازى رو تماشا مى كنم
هاج و واج و منگ نمى شم، از جادو سنگ نمى شم
يكى ش تُنگ شراب شد
يكى ش درياى آب شد
يكى ش كوه شد و زُق زد
تو آسمون تُتُق زد ...

شرابه رو سر كشيدم
پاشنه رو ور كشيدم
زدم به دريا تر شدم، از آن ورش به در شدم
دويدم و دويدم
بالاى كوه رسيدم
اون ور كوه ساز مى زدن، هم پاى آواز مى زدن:

«ـ دلنگ دلنگ! شاد شديم
از ستم آزاد شديم
خورشيد خانم آفتاب كرد
كلّى برنج تو آب كرد:

خورشيد خانوم! بفرمائين!
از اون بالا بياين پائين!
ما ظلمو نفله كرديم
آزادى رو قبله كرديم.


از وقتى خلق پا شد
زندگى مال ما شد.
از شادى سير نمى شيم
ديگه اسير نمى شيم
ها جَستيم و واجَستيم
تو حوض نقره جَستيم
سيب طلا رو چيديم
به خونه مون رسيديم»

بالا رفتيم دوغ بود
قصه ى بى بى م دروغ 

                 من نباشم کی تو رویا موهاتو ناز می کنه
                                                      کی با بالای شکسته با تو پرواز میکنه
                    راست بگو من که نباشم اخمای پیشونیتو
                                                       کی میاد دونه دونه با حوصله باز میکنه
                 من نباشم کی میاد ناز نگاتو می خره
                                                                کی میاد دنبال تو تو رو به خورشید ببره
                         کی میگه حقا همیشه با توئه
                                                          واسه ی خاطر تو جون میده پشت پنجره
           من اگه نباشم کی واسه همیشه تو رو می پرسته
                                                                   کی برات میمیره کی نمیشه خسته
                         کی تو رو میذاره روی دو تا چشماش
                                                                       کی اگه نباشی میگیره نفسهاش
                                              من اگه نباشم من اگه نباشم
                                               من اگه نباشم من اگه نباشم
                     من نباشم کی تحمل میکنه کار تو رو
                                                                      با رقیب رفتن و اذیتا و آزار تو رو
                         تو خودت داور میدون شو بگو
                                                                  کیه که جواب نده تلخی رفتار تو رو
                               من نباشم کی برات قصه میگه تا بخوابی
                                                                 کی میاد سراغ رویات تو شبای مهتابی
                        کی بیداره تا تو خوابت ببره
                                                                  کی قایم میشه توی ابرا که  راحت بتابی
                       کی قایم میشه توی ابرا که  راحت بتابی
                                                         من اگه نباشم کی واسه همیشه تو رو می پرسته
                         کی برات میمیره کی نمیشه خسته
                                                              کی تو رو میذاره روی دو تا چشماش
                  کی اگه نباشی میگیره نفسهاش
                                                       من اگه نباشم من اگه نباشم
                                                       من اگه نباشم من اگه نباشم

     بزن باران بهاران فصل خون است
                                   بزن باران که صحرا لاله گون است
بزن باران که به چشمان یاران
                              جهان تاریک و دریاهاواژگون است 
 بزن باران بهاران فصل خون است
                       بزن باران که صحرا لاله گون است

              بزن باران که دین را دام کردند 
            

               شکار خلق و صید خام کردند 
            

               بزن باران خدا بازیچه ای شد 
           

                که با آن کسب ننگ و نام کردند

بزن باران به نام هرچه خوبیست
                                   به زیر آوار گاه پایکوبیست
     مزار تشنه جویباران پر از سنگ 
                                      بزن باران که وقت لای روبیست
               بزن باران بهاران فصل خون است
                                    بزن باران که صحرا لاله گون است

               بزن باران و شادی بخش جان را
               بباران شوق و شیرین کن زمان را 
               به بام غرقه در خون دیارم
               به پا کن پرچم رنگین کمان را
               بزن باران که بیصبرند یاران
               نمان خاموش! گریان شو! به باران! 
               بزن باران بشوی آلودگی را
               ز دامان بلند روزگاران 
               بزن باران بهاران فصل خون است
               بزن باران که صحرا لاله گون است

         بزن باران که دین را دام کردند
                                 شکار خلق و صید خام کردند
            بزن باران خدا بازیچه ای شد
                                      که با آن کسب ننگ و نام کردند

همه خسته درا بسته بغض آسمون شكسته
شبای سرد خونه خالی دل من تنها نشسته
توی كوچه روی ناودون صدای گريه بارون
ياد اون خنده آخر دلمو كرده پريشون

نمي دونم از كجا بود نمي دونم به كجا رفت
همش از خودم مي پرسم كه چرا رفت اون كجا رفت
آخه اون بود همه دنيام همه عشقم همه رويام
حالا بی اون يه اسيرم خيلی خستم خيلی تنهام

به اميد روز ديدار منم اون شبگرد بيدار
به اميد روز ديدار منم اون شبگرد بيدار

يه صدا بود يه نگاه بود نگاه چشم سياه بود
يه جرقه يه ستاره انگار از عرش خدا بود
مثه غصه مثه يه درد با دل من آشنا بود

هرچی فرياد می زنم من كه كجایی تو كجایی
خوب نگام كن تا ببينی تو ببين برام چی ساختی
خوب نگام كن تا بدونی تو چرا عشق و نباختی

به اميد روز ديدار منم اون شبگرد بيدار
به اميد روز ديدار منم اون شبگرد بيدار

                                           با تو هستم ای مسافر
                                           ای به جاده تن سپرده

                                           ای که دلتنگی غرب
                                           منواز یاده تو برده
                                           هنوزم هوای خونه
                                           عطر دیدار تو داره

                                           گل به گل گوشه به گوشه
                                           تو رو یاد من می یاره
                                           با تو من چه کرده بودم

                                           که چنین مرا شکستی
                                           بی وداع و بی تفاوت
                                           سرد و بی صدا شکستی
                                           به گذشته برمیگردم

                                           به سراغ خاطراتم
                                           تازه میشم از دوباره
                                           ازتو داغ خاطراتم

                                           به تو میرسم همیشه
                                           در نهایت رسیدن
                                           هرکجا باشی و باشم
                                           به تو برمیگردم حتماً

                                           این تویی همیشه ی من
                                           تویی آینه تقدیر
                                           با همه شکستن از تو
                                           نیستم از دست تو دلگیر

                       چرا وقتي كه آدم تنها ميشه
                           غم و غصه‌ش قد يه دنيا ميشه ؟
                      ميره يه گوشه ی پنهون ميشنه
                    اونجا رو مثل يه زندون ميبينه
              غم تنهايی اسيرت ميكنه
                      تا بخوای بجنبی پيرت ميكنه
                 وقتی كه تنها ميشم اشك تو چشام پر ميزنه
                   غم مياد يواش يواش خونه ی دل در ميزنه
                   ياد اون شبها ميفتم زير مهتاب بهار
                      توی جنگل لب چشمه مينشستيم من و يار
                 غم تنهایی اسيرت ميكنه 
                    تا بخوایی بجنبی پيرت ميكنه
                 ميگن اين دنيا ديگه مثل قديما نميشه 
                       دل این آدما زشت و ديگه زيبا نميشه
                   اون بالا باد داره ذاغ ابرا رو چوب ميزنه
                  اشك اين ابرا زياده ولی دريا نميشه
                   غم تنهایی اسيرت ميكنه
                                تا بخوای بجنبی پيرت ميكنه

                                                                         (فریدون فروغی)

         اونایی که با بنفش نوشته شده بلند از ته دلت بخون                                  

                                         آبی دریا قدقا

                                       شوق تماشا قدقا

                                     عشق دو ماهی قدقا

                                       با هم و تنها قدقا

                                        برای عشق تازه

                                         اجازه بی اجازه

                                       پچ پچ و نجوا قدقا

                                       رقص سایه ها قدقا

                                     کشف بوسه ی بی هوا

                                        به وقت رویا قدقا

                                         برای خواب تازه

                                          اجازه بی اجازه

در اين غربت خانگی 

بگو هر چی باید بگی

غزل بگو به سادگی 

بگو زنده باد زندگی

                                          برای شعر تازه

                                          اجازه بی اجازه

                                         از تو نوشتن قدقا

                                           گلایه کردن قدقا

                                        عطر خوش زن قدقا

                                            تو قدقا من قدقا

                                            برای روز تازه

                                            اجازه بی اجازه       

ببخشید که سرو وضع دروست و حسابی ندارم

این دو نفری که می بینید دوتاشونم اسمشون محمد

                                        ۳۰۰در نقش یوسف پیامبر(ص)۲

پام دقیقا تا روبروی انگشت اشارم تو گچه.

تازه داشتم وحید طالب لو می شدم که چشم زدن اینم شانس من دارم یا تقدیره؟؟؟ 

قراردادی که من با آقای پرویزبرومند بستم به خدا پولی نگرفتم حالا اگه می گرفتم چی می شد یعنی خدایا می مردم ؟؟؟

خدایا هنوز به آرزوهام نرسیدم کلی واسه آیندم فکرا دارم.    

کلی دوستام رو پام یادگاری نوشتن

بچه ها امید وارم که امروز مواظب خودتون باشید یه شب شادی کردنو با یه عمر پشیمونی عوض نکیندهر چند که همه ما نمی خواییم چهارشنبه سوری به چهار شنبه سوزی تبدیل بشه.حادثه هیچ وقت آدمو خبر نمی کنه کمااینکه منو خبر نکرد و پام شکست پای منم از ۸ اسفنده که شکسته و کسی به من نگفت که دردت چیه کاش یکی بود که بهش تکیه می کردم و عیدرو می رفتیم بیرون حوصلم سررفته.

راستی می خوایید بدونید که استخوان ساق پام چقدر شکسته  ۱۵سانت بالای مچم دوتا استخوان ساقم از هم جدا شد یعنی قلم شد فقط شانس آوردم که پلاتین نذاشتن مثله اینه باید ۳ماه تو کچ باید باشه تا درست بشه فوتبالم که بابام میگه ببوس بذارش کنار ورزشم که تا ۳الی۴ماه تعطیل واسم دعا کنید تا تابستون خودمو برسونم . 

                                حس تو نبض تو دست توخاطره شد

                                                                         عشق تو یاد تو اسمه تو خاطره شد

                         مثل یه قصه زیبا مثل یه خواب کوتاه

                                                                من اسمه تو گذاشتم قشنگترین اشتباه

                     بی تو هر لحظه ی من شکسته بی صدا بود

                                                         این خنده ها دروغه بی تو شادی کجا بود

                  حسه نوازش تو هنوز رو پوست منه

                                                   گرمیه خوب دستات منو آتیش می زنه

            روزهای شادی وعشق حیف که چه زود می گذره

                                          از قصه ی منو تو چی موند به جز خاطره

                            یه قاب عکس خالی زیرغبار همیشه

                                                              یه پنجره که هرگزبه جایی بازنمیشه

                         گرفته هر ستاره فانوس عشق به راهت

                                                                     نرفته از یاد آینه هنوز رنگ نگاهت

                            رفتی تو از زندگیم انگار که یک خواب بودی

                                                                    تو لحظه های عمرم افسوس که کمیاب بودی

                   می دونستم از اول این رسمه زندگی نیست

                                                    خوشبختیها زود گذشت هرگز همیشگی نیست

                            به دونباله یه رویا که دست نیافتنی بود

                                                                می دونستم ازاول قلبم شکستنی بود

عکس ۲سال پیش

آره بازیه پست جدید باز کردم ولی اینبار با همه فرق داره نمی دونم چرا فکر می کنم که همه حرفای دلمو گفته باشم البته به صورت شعر این دفعه نمی دونم شعر کی یا نوشته کیو بنویسم یا از کجا یه نوشته ای رو بپیچونم یعنی نبود که بذارم بودااااااا ولی به درد من نمی خورد آخه گویای احوالم نبود.

بله باز سرشو مثله گاو انداخت پایین اومد تو حالا خوبه صد دفعه گفتم در بزنا

بیا نه خدایی این دفه خوب اومدی سوژه نداشتم بیا کارت دارم   

می دونی چیه؟

چیه؟

یه دقیقه وایسا لامپ اتاقو خواموش کنم آخه تو روشنایی نمی تونم با خودم حرف بزنم دردو دل کنم

بازم دله بیصاحبم گرفت مثله همیشه ولی اینبار نمی دونم چرا!!!

به چی دارم فکر میکنم ااااااهه همش غمو غصه همش نا امیدی کی میره این همه رارو 

یه دقیقه گوش بده اینجاش خیلی باحاله میگه: هروقت که بارون می زنه تورو کنارم می بینم/حس می کنم پیش منی هنوزم عاشقترینم...

ول کن بابا وحید منتظر کی تو آخه هااااا؟ خاک تو سرت کنم برو مثله بقیه باش منتظر معشوقتی منتظر اونی که با اسب سفید بیاد دنبالت نه داداش اینجوریام نیست که فکر میکنی...

ببین بازم ازون حرفا زدیا  زرزرنکن دیگه الکی. خودت که می دونی مگه چی خواستم بابا من خواستم یکی مثله خودم باشه حداقل یه ویژه گیش مثله من باشه

تا حالا دست کسرو نگرفته باشه می فهمی    

ببین وحید داش گلم من مثله داداشم دوست دارم بهت میگم. اونی که تو دنبالشی نیست یعنی به دنیا نیومده باید سفارش بدی بگی واست برشته بزنن پر خاش خاش

خفشو بابا تو که ازین ... خوردی کجارو گرفتی ول کن اصلا بحثو عوض کن غلط کردم خوب شد اهههههههههههه

بابا واسه خودت گفتم حالا بیاو خوبی کنااااااااااا هی بشین ازین آهنگا گوش بده بترکی من ابلحم که میام تورو از تنهایی در میارم

نمی خواد نیایی بهتره

اینه دیگه باشه

آره همینه که هست می خوای بخواه نمی خوایی ام خوش اومدی...

آره خودشه همینه از این آهنگا گوش بده هیچکس: مایه بده مایه بیشتر...